The start of my journey

Without the dark we’d never see the stars.

Hi Sunshines!

You wanna know how my story started? Hieronder geef ik een inkijkje;

Iedereen wilt gelukkig zijn, logisch! Jarenlang dacht ik dat ik super gelukkig was, en mijn mooiste leven leefde. Ik ging zoals een gewone tiener naar school, haalde mijn diploma en leerde door. Ik genoot van familie, de tijd thuis, het terrassen met vriendinnen en lange zomeravonden, ik was gelukkig!

De middelbare school was een toffe tijd in allerlei opzichten, hierna begon het ´echt´ leven pas voor mij. Wat wil je worden? Hoe wil je later je geld gaan verdienen? Waar zie jij jezelf over 10 jaar? Uhh.. 10 jaar? Ik weet nog niet eens wat ik morgen op mijn boterham wil..

Nadat ik mijn mbo diploma voor onderwijsassistent had behaald was ik ervan overtuigd dat ik met mensen wilde werken, het gaf mij voldoening en hierin kon ik mijn zorgzame kant kwijt. Hoe leuk ik het onderwijs ook vond, ik koos ervoor verder te leren voor Sociaal Werker. Het HBO was veel en ik had het lichtelijk toch wat onderschat.. Iedereen vertelde me van te voren dat ik tijdens de opleiding op mezelf moest letten en mezelf tegen zou komen. Wanneer mensen zoiets toen tegen me zeiden dacht ik alleen maar; lief, thanks, aardig, maar ik ga dit rocken, en wat nou zorgen maken?

Supertrots toen ik in het eerste leerjaar mijn propedeuse halen, tuurlijk ik kon dit niet als op het mbo met twee vingers in mijn neus, maar toch.. I did it! In het tweede jaar merkte ik dat ik super futloos was en me gewoon niet oke voelde. Maar kom op Kir, het is je vorig jaar ook gelukt, schop onder je kont en gaan!
Na een aantal weken overkwam het me gewoon dat ik als een toen der tijd 19-jarige huilend op het perron richting school stond en alleen mijn moeder nog in paniek kon opbellen.

Hoppa, overspannen en tegen een burn-out aan volgens mensen die daar verstand van hebben. Weet je nog die vragen waar ik op de middelbare school een antwoord op moest hebben? Wat ik met mijn leven wilde? Nu had ik er eindelijk een antwoord op en kon ik er een dikke vette streep doorheen zetten voor mijn gevoel. Gestopt met school en verplicht tijd nemen voor jezelf, 24 uur per dag.. trust me; dat voelt als 24 uur planken..

Maar ook nu, I did it! Het was zeker niet easy peasy lemon squeezy.. maar drie jaar later werk ik fulltime, volg ik daarnaast een opleiding én heb ik tijd over om te genieten van mijn leven en opzoek te gaan naar de gelukkigste versie van mijzelf. Ik heb geleerd dat dit mijn leven is, ik mag egoïstisch zijn, ik mag tijd voor mezelf nemen en ik mag gelukkig zijn. Mag? Moet eigenlijk, dit is mijn leven, en niemand anders gaat daar voor zorgen. Take care of yourself and let’s be the happiest you!

Lots of love, Kir

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: